جناب آقای دکتر عباسعلی حاجی کریمی

«استاد نازنین و مهربانم، خبر پرواز ابدی شما آن‌قدر سنگین و غیرمنتظره بود که هنوز هم باور آن برایم دشوار است. امروز، ۲۵ تیر ۱۴۰۵، وقتی برای گرفتن راهنمایی جهت شروع رساله دکتری و یادگیری فنون تدریس از شما سراغ گرفتم، دنیا روی سرم خراب شد وقتی شنیدم دیگر در میان ما نیستید… هنوز تصویر آخرین دیدارمان در شهریور ۱۴۰۳ پیش چشمانم است؛ روزی که با افتخار خبر قبولی دکتری را برایتان آوردم و برای توصیه‌نامه به دیدارتان آمدم. چقدر آن روز با همان صمیمیت و بزرگواری همیشگی پذیرای من بودید. به یاد دارم که شیرینی آورده بودم و شما با همان کلام شیرین و نگاه پدرانه، از خودِ آن شیرینی به من تعارف کردید و با لبخندی دلگرم‌کننده گفتید: “دخترم، این شیرینی، خوردن دارد.” آن لحظه و آن تشویق‌های شما برای موفقیت، بزرگترین سرمایه برای من بود. شما برای من فراتر از یک استاد بودید؛ شما کسی بودید که پای درد دل دانشجو می‌نشستید، برای موفقیت‌مان فداکاری می‌کردید، و از شادی ما لذت می‌بردید. رفتنتان داغی بزرگ بر دلم گذاشت. استاد عزیزم، هرچند که دیگر سایه‌تان بر سر دانشگاه نیست، اما مهر، علم و آن خاطرات شیرین‌تان در قلب و حافظه من تا ابد زنده خواهد ماند. از خداوند متعال برای روح بزرگتان آرامش ابدی و برای خانواده محترمتان صبر آرزو می‌کنم. یاد و نامتان تا همیشه جاویدان دانشجوی شما مهری مقامی