معین رادمرد

دیدگانم کور شد چون عشق من در گور شد جسم بی جان عزیزم سهم مار و مور شد سر سفید و دل کباب از دوری فرزند من اشک من مانند باران در غم آن پور شد جسم من شاید در این دنیا تکانی می خورد روح بیمارم ز جسم ناتوانم دور شد من میان این همه نامردمان جا مانده ام لیک فرزند عزیزم همنشین حور شد جسم ما خاکیست در خاک فنا افتاده ایم خوش بر احوال کسی کو همنشین نور شد چشم آنکس کز میان ما رود وا می شود وای بر چشمان ما کز دوری شان کور شد حال و روز من ز بعد رفتن جانانه ام وای بد شد تیره و تار و بسی ناجور شد زخم افتاده به دل با رفتن آزاده ام زخمهایم بس که بر دل ماند بد ناسور شد چون معینم رفت و ما را یکه و تنها گذاشت پشت من خم شد تمام هیکلم رنجور شد رادمردم رفت از پیشم مرا تنها گذاشت این علی تنها شد و در خلوتش مهجور شد با رفیقانم و یاران نیست من را صحبتی همنشین من به خلوت آن شب دیجور شد هفدهم تیرماه 1404

ترکم نمودی و رفتی کجا؟ خداحافظ من ماندم و صد سوال و چرا خداحافظ بعد از تو زندگانی من تباه گشته است کاش می برد به‌جای تو خدا مرا خداحافظ در خاک شد جسم خسته و ناتوان من وقتی سپردمت به خاک پر از جفا خداحافظ هر دم به بانگ بلند صدا می زنم تو را افسوس پاسخ نمی شنوم زین صدا خداحافظ در حسرتم که بعد از صدای در تو را بینم ولی نیاید ز تو صدای پا خداحافظ رفتی و در خیال خود آسوده گشتی از جهان بشکست قامت و بشکست پشت ما خداحافظ از دست بی وفایی تو من شکایت کجا برم کردی مرا میان این همه دشمن رها خداحافظ در روز پیری و آشفتگی و افتادگی من امید داشتم که باشی مرا عصا خداحافظ دیگر امید نیست به دیدن تو امید نیست هر چند خون دل بخورد این بی نوا خداحافظ در سینه ی این رادمرد شکسته دل ببین دردی است که هرگز نباشد او را دوا خداحافظ باشد معین یاد و خاطره اش تا ابد به دل یادت برون نمی رود از خاطرات ما خداحافظ با من نکرده ای تو خداحافظی عزیز دل دیدار ما بماند به روز جزا خداحافظ خدا حافظ معین جانم برای همیشه سی ام خرداد 1404

در غم فرزند خود گر من بمیرم نیست غم گر فراق و دوری فرزند ، من را کرده پیرم نیست غم من به عمر خویشتن جان کندنم را دیده ام گر که اینک مرگ را در گوشه آغوش گیرم نیست غم بیست و ششم خرداد 1404